اگر دهه‌ی هفتاد و هشتاد شمسی گیمر بوده باشید، حتماً حس گیم‌نت‌های شلوغ را یادتان هست: ده دوازده کامپیوتر کنار هم، صدای فریاد هم‌تیمی‌ها، و یک کانتر استرایک ۱.۶ که همه با هم در یک شبکه‌ی محلی بازی می‌کردیم. آن تجربه یک اسم ساده داشت: لن (LAN). امروز دیگر لازم نیست همه در یک اتاق باشیم؛ با لن مجازی می‌شود همان حس را از خانه‌های مختلف، از شهرهای مختلف و حتی با اینترنت‌های متفاوت دوباره ساخت.
در این راهنمای کامل، از صفر توضیح می‌دهیم لن چیست، لن مجازی چطور کار می‌کند، چرا برای گیمرهای ایرانی که پشت CGNAT و فیلترینگ و پینگ بالای سرورهای خارجی گیر افتاده‌اند تقریباً تنها راه بی‌دردسر بازی با دوستان است، و در نهایت قدم‌به‌قدم یاد می‌گیریم چطور با [ردکس لن](/gameplayer/lan) یک لن مجازی رایگان بسازیم، دوستانمان را دعوت کنیم و هر بازی‌ای را که حالت LAN دارد با هم بازی کنیم.
لن (LAN) چیست؟
LAN مخفف Local Area Network یعنی «شبکه‌ی محلی» است. به مجموعه‌ای از دستگاه‌ها گفته می‌شود که در یک محدوده‌ی کوچک، مثل یک خانه، یک دفتر یا یک گیم‌نت، به هم وصل‌اند و مستقیم با هم حرف می‌زنند. وقتی چند کامپیوتر به یک مودم یا سوییچ وصل باشند، هر کدام یک آدرس داخلی مثل 192.168.1.5 می‌گیرند و می‌توانند بدون اینکه ترافیکشان از اینترنت عبور کند، داده جابه‌جا کنند.
ویژگی مهم شبکه‌ی محلی برای بازی دو چیز است: پینگ تقریباً صفر و دیده شدن خودکار. پینگ صفر است چون داده فقط چند متر کابل را طی می‌کند. دیده شدن خودکار هم یعنی وقتی یک نفر در بازی سرور می‌سازد، بقیه بدون وارد کردن هیچ آدرسی آن سرور را در فهرست LAN بازی می‌بینند؛ چون بازی‌ها با یک پیام همگانی (Broadcast) در کل شبکه می‌پرسند «کسی اینجا سرور دارد؟» و جواب می‌گیرند.
به همین دلیل بسیاری از بازی‌های کلاسیک و حتی بازی‌های امروزی یک بخش جدا به اسم LAN یا Local Network دارند: کانتر استرایک ۱.۶ و سورس، وارکرافت ۳، جنگ‌های صلیبی (Stronghold)، عصر امپراتوری، کال آف دیوتی‌های قدیمی، ماینکرفت با گزینه‌ی Open to LAN، تراریا، امانگ آس در حالت Local و ده‌ها بازی دیگر.
لن مجازی چیست؟
لن مجازی (Virtual LAN) همان شبکه‌ی محلی است، با این تفاوت که اعضایش به‌جای کابل و مودم مشترک، از راه اینترنت به هم وصل شده‌اند. نرم‌افزار لن مجازی روی هر کامپیوتر یک کارت شبکه‌ی مجازی می‌سازد. این کارت از دید ویندوز و بازی‌ها دقیقاً مثل یک کارت شبکه‌ی واقعی است، آدرس داخلی خودش را دارد و هر چیزی که بازی به آن بفرستد، رمزنگاری می‌شود و از راه اینترنت به کامپیوتر دوستتان می‌رسد.
نتیجه این است که بازی هیچ فرقی احساس نمی‌کند: از دید کانتر یا ماینکرفت، شما و دوستتان در یک شبکه‌ی محلی هستید. پس همان بخش LAN بازی، همان فهرست سرورهای محلی و همان «اتصال با IP» کار می‌کند؛ فقط این بار دوستتان به‌جای اتاق کناری، در شهر دیگری نشسته است.
لن مجازی از چه اجزایی ساخته شده است؟
هر لن مجازی، صرف‌نظر از برندش، چهار جزء اصلی دارد:
۱. کارت شبکه‌ی مجازی: دستگاهی نرم‌افزاری که ویندوز آن را مثل یک کارت شبکه می‌بیند. در ردکس لن این کارت با WireGuard ساخته می‌شود که یکی از سریع‌ترین و امن‌ترین پروتکل‌های تونل امروز است.
۲. آدرس‌دهی داخلی: هر عضو یک آدرس در یک محدوده‌ی خصوصی می‌گیرد. در ردکس لن هر اتاق یک شبکه‌ی کامل مثل 10.100.7.0/24 دارد؛ صاحب اتاق همیشه آدرس 10.100.7.1 را می‌گیرد و بقیه به ترتیب 10.100.7.2، 10.100.7.3 و الی آخر.
۳. مسیر انتقال (تونل): داده از کارت مجازی شما رمزنگاری می‌شود، از اینترنت عبور می‌کند و در مقصد باز می‌شود. این مسیر یا مستقیم بین دو کامپیوتر است (P2P) یا از یک سرور واسط به اسم رله می‌گذرد.
۴. هماهنگ‌کننده: بخشی که مشخص می‌کند چه کسی عضو کدام اتاق است، کلیدهای رمزنگاری را مدیریت می‌کند، اتاق‌ها را از هم جدا نگه می‌دارد و فهرست سرورهای عمومی را نمایش می‌دهد. در ردکس لن این بخش سایت ردکس گیم و لانچر گیم پلیر است.
فرق لن مجازی با VPN و با بازی آنلاین معمولی
خیلی‌ها لن مجازی را با VPN یکی می‌دانند. از نظر فنی هر دو تونل رمزنگاری‌شده می‌سازند، اما هدفشان کاملاً متفاوت است. VPN معمولی ترافیک اینترنت شما را به یک کشور دیگر می‌برد تا از آنجا وارد اینترنت شوید. لن مجازی هیچ ترافیکی را به اینترنت نمی‌برد؛ فقط چند کامپیوتر مشخص را به هم وصل می‌کند. در ردکس لن حتی بسته‌ای که مقصدش بیرون از اتاق باشد اصلاً اجازه‌ی عبور ندارد.
بازی آنلاین معمولی هم فرق دارد. وقتی روی سرور رسمی یک بازی بازی می‌کنید، سرور در دیتاسنتر سازنده (مثلاً اروپا) است و همه‌ی بازیکن‌ها به آن وصل می‌شوند. اگر سرور دور باشد، پینگ بالاست؛ اگر بازی سرور رسمی نداشته باشد یا دیگر پشتیبانی نشود، اصلاً راهی برای بازی آنلاین نیست. لن مجازی این وابستگی را حذف می‌کند: سرور روی کامپیوتر یکی از خود شماست و بقیه از راه شبکه‌ی مجازی به او وصل می‌شوند.
چرا گیمرهای ایرانی به لن مجازی نیاز دارند؟
در بیشتر کشورها برای بازی با دوستان کافی است یکی سرور بسازد و آی‌پی‌اش را به بقیه بدهد. در ایران این کار تقریباً همیشه شکست می‌خورد. دلیلش چند چیز است که بهتر است دقیق بشناسیم.
۱. CGNAT؛ وقتی آی‌پی عمومی ندارید
بیشتر اینترنت‌های خانگی و تقریباً همه‌ی اینترنت‌های همراه در ایران پشت CGNAT (Carrier-Grade NAT) هستند. یعنی اپراتور یک آی‌پی عمومی را بین صدها مشترک تقسیم می‌کند و شما اصلاً آی‌پی عمومی اختصاصی ندارید. در این حالت هیچ‌کس از بیرون نمی‌تواند مستقیم به کامپیوتر شما وصل شود؛ پس سروری که می‌سازید از اینترنت دیده نمی‌شود، حتی اگر پورت‌ها را در مودم باز کرده باشید.
۲. پورت‌فوروارد سخت یا ناممکن
حتی اگر آی‌پی عمومی داشته باشید، باید وارد پنل مودم شوید، پورت بازی را به کامپیوترتان فوروارد کنید، فایروال ویندوز را تنظیم کنید و آی‌پی‌تان را که هر بار تغییر می‌کند به دوستانتان بدهید. برای خیلی‌ها این کار یا ناآشنا است یا مودمشان اجازه‌اش را نمی‌دهد.
۳. پینگ بالای سرورهای خارجی
نزدیک‌ترین سرورهای رسمی بیشتر بازی‌ها در اروپا یا خاورمیانه‌اند. برای بازیکن ایرانی این یعنی پینگ ۸۰ تا ۱۵۰ میلی‌ثانیه، که در بازی‌های رقابتی تفاوت بزرگی است. وقتی همه‌ی بازیکن‌ها ایرانی‌اند، منطقی‌تر است ترافیک در خود ایران بماند. رله‌ی ردکس لن داخل ایران است؛ پس مسیر بین شما و دوستتان کوتاه‌ترین مسیر ممکن است.
۴. محدودیت‌ها و اینترنت ملی
در روزهایی که اینترنت بین‌الملل محدود یا کند است، بسیاری از سرویس‌های خارجی مثل همچی و رادمین هم از دسترس خارج می‌شوند یا کند می‌شوند. سرویسی که زیرساختش داخل کشور است، در این شرایط شانس خیلی بیشتری برای کار کردن دارد.
P2P یا رله؟ کدام برای ایران بهتر است؟
لن‌های مجازی دو روش برای رساندن داده دارند. در روش P2P کامپیوترها سعی می‌کنند مستقیم به هم وصل شوند. این روش وقتی هر دو طرف آی‌پی عمومی یا NAT مناسب داشته باشند عالی است، اما پشت CGNAT دوطرفه معمولاً شکست می‌خورد و نرم‌افزار ناچار می‌شود از یک سرور واسط (معمولاً در خارج از کشور) استفاده کند.
در روش رله، همه‌ی اعضا به یک سرور مرکزی وصل می‌شوند و سرور داده را بین آن‌ها جابه‌جا می‌کند. اتصال به رله همیشه از سمت شماست؛ پس CGNAT، مودم و پورت‌فوروارد دیگر هیچ اهمیتی ندارند. اگر رله نزدیک باشد، پینگ هم پایین می‌ماند. ردکس لن دقیقاً همین طراحی را دارد: یک رله داخل ایران، با اتصال WireGuard از هر کامپیوتر به آن.
ردکس لن چیست؟
ردکس لن بخش لن مجازی لانچر [ردکس گیم پلیر](/gameplayer) است؛ همان لانچری که سرورهای رایگان CS2 ردکس را هم نمایش می‌دهد. در ردکس لن می‌توانید:
• شبکه‌ی خودتان را بسازید و بازی‌اش را از بین بیش از ۱۳۰ بازی انتخاب کنید. • اتاق را خصوصی (فقط با کد ورود) یا عمومی (در فهرست سرورهای لن) کنید. • ظرفیت اتاق را مشخص کنید و هر وقت خواستید بازیکنی را اخراج کنید. • برای [کانتر استرایک ۲](/gameplayer/lan/cs2) یک سرور اختصاصی کامل با Mix، Casual، Custom، ربات، گیم مود و مپ ورکشاپ داشته باشید که خود لانچر روشنش می‌کند. • برای کانتر ۱.۶، کانتر سورس، لفت فور دد ۱ و ۲، گریز مود و هاف لایف هم لانچر خودش سرور لن را با نقشه، ظرفیت، رمز و تنظیمات بازی روشن می‌کند. • در بخش سرورهای لن سرورهای عمومی‌ای را که همین الان روشن‌اند با پینگ لحظه‌ای ببینید و با یک کلیک وارد شوید.
همه‌ی این‌ها رایگان است و به آی‌پی ثابت، پورت‌فوروارد یا دانش فنی نیاز ندارد.
آموزش قدم‌به‌قدم ساخت لن مجازی با ردکس لن
قدم اول: نصب لانچر ردکس گیم پلیر
لانچر را از [صفحه‌ی گیم پلیر](/gameplayer) دانلود و نصب کنید و با حساب ردکس گیم وارد شوید. لانچر خودش را به‌روز نگه می‌دارد؛ نسخه‌های جدید فقط بخش‌های تغییرکرده را دانلود می‌کنند و معمولاً چند کیلوبایت تا چند مگابایت حجم دارند.
قدم دوم: نصب سرویس ردکس لن
اولین باری که وارد بخش «ردکس لن» می‌شوید، لانچر اجازه‌ی نصب یک سرویس کوچک ویندوز را از شما می‌خواهد. این سرویس کارت شبکه‌ی مجازی را می‌سازد و تونل را نگه می‌دارد. ویندوز یک پنجره‌ی تأیید (UAC) نشان می‌دهد که باید «Yes» را بزنید. این کار فقط یک بار و بعد از به‌روزرسانی‌های مهم انجام می‌شود.
سرویس طوری طراحی شده که فقط آدرس‌های لن مجازی را جابه‌جا کند: هیچ مسیری به اینترنت شما اضافه نمی‌کند، کلید خصوصی‌اش هیچ‌وقت از کامپیوتر خارج نمی‌شود و اگر لانچر بسته شود، تونل هم بعد از مدت کوتاهی بسته می‌شود.
قدم سوم: ساخت شبکه
در منوی کنار لانچر، «ردکس لن» و سپس «ساخت شبکه» را بزنید. یک راهنمای چهارمرحله‌ای باز می‌شود:
بازی: از فهرستی که به ترتیب محبوبیت مرتب شده و جستجو هم دارد، بازی‌تان را انتخاب کنید. همه‌ی بازی‌ها آیکون واقعی خودشان را دارند. نام: یک نام انگلیسی ۵ تا ۱۶ حرفی برای سرور بنویسید؛ مثلاً REDEX-CLAN. دسترسی: «خصوصی» یعنی فقط کسانی که کد اتاق را دارند وارد می‌شوند؛ «عمومی» یعنی سرور شما وقتی روشن است در فهرست سرورهای لن همه دیده می‌شود. نوع یا ظرفیت: برای CS2 نوع سرور (Mix، Casual یا Custom) و برای بقیه‌ی بازی‌ها ظرفیت اتاق را تعیین کنید.
قدم چهارم: فعال‌سازی اتاق و دعوت دوستان
در صفحه‌ی شبکه‌ی خودتان دکمه‌ی «فعال‌سازی اتاق» را بزنید. اگر بازی CS2 یا یکی از بازی‌های سورس باشد، لانچر خودش سرور را روشن می‌کند و بازی شما را به آن می‌فرستد. برای بقیه‌ی بازی‌ها، بازی را باز کنید و از بخش Multiplayer / LAN یا Host آن میزبانی کنید.
حالا کد اتاق را برای دوستانتان بفرستید. آن‌ها در بخش «سرورهای لن» گزینه‌ی «ورود با کد» را می‌زنند، یا اگر اتاق عمومی است، سرور شما را در فهرست می‌بینند و Connect می‌زنند. بعد از ورود، هر کس آی‌پی خودش و آی‌پی میزبان را در پنجره‌ی اتاق می‌بیند.
میزبان و مهمان؛ آدرس‌ها را بشناسید
در هر اتاق ردکس لن، صاحب اتاق (میزبان) همیشه آدرس پایان‌یافته با .1 را می‌گیرد؛ مثلاً 10.100.7.1. این قاعده عمداً ثابت است تا لازم نباشد هر بار آدرس میزبان را بپرسید. مهمان‌ها به ترتیب ورود .2، .3 و بعدی را می‌گیرند.
در لانچر کارتی هست که وقتی داخل یک اتاق هستید، برای بازی‌هایی که کنسول دارند کامند اتصال (مثلاً connect 10.100.7.1) و برای بقیه آی‌پی شما یا آی‌پی میزبان را نشان می‌دهد. کافی است رویش کلیک کنید تا کپی شود.
در پنجره‌ی اتاق هم فهرست کامل اعضا با آی‌پی، وضعیت اتصال و اگر اکانت استیمشان را به گیم پلیر وصل کرده باشند، عکس و نام پروفایل استیم دیده می‌شود. با کلیک روی عکس هر نفر، پروفایل استیمش باز می‌شود.
بازی‌ها چطور همدیگر را پیدا می‌کنند؟
بازی‌ها برای پیدا کردن سرور در شبکه‌ی محلی دو روش دارند و ردکس لن هر دو را پشتیبانی می‌کند.
۱. اتصال مستقیم با آی‌پی: در بیشتر بازی‌ها گزینه‌ای مثل Direct Connect، Join by IP یا Connect to Address هست. کافی است آی‌پی میزبان (مثلاً 10.100.7.1) را وارد کنید. این مطمئن‌ترین روش است و تقریباً همیشه جواب می‌دهد.
۲. فهرست LAN بازی (Broadcast): بعضی بازی‌ها، مثل جنگ‌های صلیبی، وارکرافت ۳ یا امانگ آس در حالت Local، سرورها را با پیام همگانی پیدا می‌کنند. ردکس لن پیام‌های همگانی هر عضو را به بقیه‌ی اعضای همان اتاق می‌رساند. پیام‌های غیربازی، مثل کشف دستگاه‌های ویندوز، کنار گذاشته می‌شوند. به همین دلیل سرور میزبان در فهرست LAN بازی شما ظاهر می‌شود؛ درست مثل گیم‌نت.
امنیت در لن مجازی؛ چه چیزی را باید بدانید؟
وقتی کامپیوترتان را با چند نفر دیگر در یک شبکه قرار می‌دهید، طبیعی است نگران امنیت باشید. در یک لن واقعی همه‌ی دستگاه‌ها به همه‌چیز هم دسترسی دارند: پوشه‌های اشتراکی، چاپگرها، ریموت دسکتاپ و سرویس‌های ویندوز. خیلی از لن‌های مجازی هم همین رفتار را کپی می‌کنند. ردکس لن عمداً این‌طور نیست:
• رمزنگاری کامل: همه‌ی ترافیک با WireGuard رمز می‌شود. • جداسازی اتاق‌ها: هر اتاق شبکه‌ی خودش را دارد و بسته‌ها فقط بین اعضای همان اتاق جابه‌جا می‌شوند؛ نه به اتاق‌های دیگر و نه به اینترنت. • فقط پورت‌های بازی: هم روی رله و هم در فایروال ویندوز هر عضو، فقط پورت‌هایی که بازی‌ها استفاده می‌کنند باز است. پوشه‌های اشتراکی، ریموت دسکتاپ، پایگاه‌داده‌ها و سرویس‌های ویندوز از داخل اتاق در دسترس نیستند. • کنترل صاحب اتاق: صاحب اتاق هر لحظه می‌تواند هر بازیکنی را اخراج کند و با بستن اتاق، همه قطع می‌شوند. • محدودیت سرعت هر بازیکن: رله برای هر عضو سقف سرعت دارد تا یک نفر نتواند اتاق را با ترافیک زیاد مختل کند.
یک نکته‌ی مهم دیگر: لن مجازی هیچ تغییری در خود بازی‌ها نمی‌دهد. سرورهایی که ردکس لن برای CS2 و بازی‌های سورس روشن می‌کند، برنامه‌ی اصلی خود سازنده‌ی بازی‌اند و هیچ پلاگین یا فایل تغییریافته‌ای ندارند؛ پس از نظر سیستم‌های ضدتقلب بازی هم امن هستند.
پینگ در لن مجازی؛ چه انتظاری داشته باشیم؟
در لن واقعی پینگ زیر ۱ میلی‌ثانیه است. در لن مجازی، پینگ بین دو بازیکن تقریباً برابر است با پینگ بازیکن اول تا رله + پینگ رله تا بازیکن دوم. چون رله‌ی ردکس داخل ایران است، برای بیشتر کاربران ایرانی این عدد معمولاً از پینگ سرورهای اروپایی بسیار کمتر است. برای خود میزبان هم که سرور روی کامپیوتر خودش است، پینگ تقریباً صفر است.
در بخش «سرورهای لن» پینگ شما تا رله، که همان پینگ واقعی شما تا سرورهای لن است، به‌صورت زنده نمایش داده می‌شود. اگر این عدد بالا یا ناپایدار است، مشکل از اینترنت خودتان است و این توصیه‌ها کمک می‌کنند:
• به‌جای Wi-Fi از کابل شبکه استفاده کنید؛ Wi-Fi بیشترین سهم را در جیتر (نوسان پینگ) دارد. • دانلودها، آپدیت‌های ویندوز و استیم و پخش ویدیو را هنگام بازی متوقف کنید. • اگر از اینترنت همراه استفاده می‌کنید، گوشی را جایی بگذارید که آنتن پایدار دارد. • اگر اینترنتتان در مسیر رسیدن به رله مشکل دارد، برنامه‌ی [کاهش پینگ ردکس گیم](/) می‌تواند مسیر بهتری پیدا کند.
رفع مشکلات رایج لن مجازی
دوستم سرور من را در فهرست LAN بازی نمی‌بیند
اول مطمئن شوید هر دو در یک اتاق هستید؛ در پنجره‌ی اتاق باید اسم همدیگر را با نقطه‌ی سبز ببینید. بعد، به‌جای فهرست LAN از گزینه‌ی اتصال مستقیم با آی‌پی استفاده کنید و آی‌پی میزبان را وارد کنید. اتصال با آی‌پی تقریباً همیشه کار می‌کند، حتی وقتی فهرست LAN خالی است.
اتصال برقرار نمی‌شود یا Timeout می‌دهد
بیشتر وقت‌ها مقصر فایروال است. اولین بار که بازی سرور می‌سازد، ویندوز پرسیده که اجازه‌ی دسترسی شبکه بدهد یا نه؛ اگر آن موقع «Cancel» زده باشید، ویندوز ورود دوستانتان را مسدود می‌کند. از تنظیمات فایروال ویندوز، دسترسی بازی را برای همه‌ی شبکه‌ها مجاز کنید. آنتی‌ویروس‌های شخص ثالث هم گاهی فایروال جداگانه دارند که باید بازی را در آن مجاز کنید.
نسخه‌ی بازی ما فرق دارد
در لن، همه‌ی بازیکن‌ها باید نسخه‌ی یکسان از بازی داشته باشند. اگر یک نفر آپدیت جدید را نصب کرده و بقیه نه، بازی اتصال را رد می‌کند. همچنین مودها، مپ‌ها و ریسورس‌پک‌ها باید روی همه‌ی کامپیوترها یکسان باشند.
لانچر می‌گوید «صاحب سرور هنوز وارد نشده است»
مهمان‌ها فقط وقتی می‌توانند وارد اتاق شوند که صاحب اتاق خودش داخل اتاق باشد. از میزبان بخواهید «فعال‌سازی اتاق» یا «ورود به اتاق» را بزند.
بعد از بستن لانچر اتصال قطع می‌شود
این رفتار عمدی است: تونل فقط تا وقتی لانچر باز است برقرار می‌ماند. اگر می‌خواهید پنجره را ببندید ولی در اتاق بمانید، گزینه‌ی «رفتن به Tray» را در تنظیمات لانچر روشن کنید تا لانچر کنار ساعت ویندوز باز بماند.
مقایسه‌ی ردکس لن با روش‌های دیگر
ردکس لن در برابر همچی و رادمین: همچی (Hamachi) و رادمین (Radmin VPN) سال‌ها رایج‌ترین ابزارهای لن مجازی بوده‌اند و هنوز هم برای خیلی‌ها کار می‌کنند. اما سرورهایشان خارج از ایران است، فهرست سرورهای عمومی ندارند، برای ساخت سرور بازی کمکی نمی‌کنند و معمولاً کل شبکه‌ی اعضا را به هم باز می‌گذارند. ردکس لن برای همین سه مشکل ساخته شده: رله‌ی داخلی، فهرست سرورهای لن و روشن شدن خودکار سرور برای CS2 و بازی‌های سورس، و دسترسی محدود به پورت‌های بازی.
ردکس لن در برابر پورت‌فوروارد مودم: پورت‌فوروارد وقتی آی‌پی عمومی دارید و بلدید مودم را تنظیم کنید، پینگ خوبی می‌دهد، اما پشت CGNAT کار نمی‌کند، آی‌پی شما را به همه نشان می‌دهد و کامپیوترتان را مستقیم در معرض اینترنت قرار می‌دهد. در لن مجازی آی‌پی واقعی هیچ‌کس به دیگری نشان داده نمی‌شود.
ردکس لن در برابر خرید سرور: اگر یک سرور همیشه روشن با تنظیمات پیشرفته برای کلن یا تیم می‌خواهید که حتی وقتی کامپیوترتان خاموش است در دسترس باشد، [خرید سرور اختصاصی CS2](/gameplayer/order) گزینه‌ی بهتری است. ردکس لن برای بازی‌های دوستانه‌ی لحظه‌ای و بازی‌هایی که سرور آنلاین ندارند ایده‌آل است.
ایده‌هایی برای استفاده از لن مجازی
• شب‌های بازی با دوستان: یک اتاق خصوصی بسازید و هر هفته یک بازی جدید را امتحان کنید؛ از کانتر ۱.۶ تا ماینکرفت. • تمرین تیمی CS2: یک سرور Custom با مپ دلخواه، اسموک‌های تمرینی و ربات بسازید و استراتژی‌ها را بدون مزاحم تمرین کنید. • تورنمنت‌های کوچک: اتاق عمومی بسازید و در گروه‌های تلگرامی و دیسکورد کد اتاق را پخش کنید. • احیای بازی‌های قدیمی: بازی‌هایی مثل جنگ‌های صلیبی، کال آف دیوتی ۴ و وارکرافت ۳ که سرورهای آنلاین رسمی‌شان خلوت یا خاموش شده، با لن مجازی دوباره زنده می‌شوند. • کلاس‌های آموزشی گیم: مربی میزبان می‌شود و شاگردها با کد اتاق وارد سرور تمرینی او می‌شوند.
تاریخچه‌ی کوتاه لن و گیم‌نت‌ها در ایران
اولین مهمانی‌های لن (LAN Party) در دنیا به اواخر دهه‌ی ۱۹۹۰ برمی‌گردد؛ زمانی که بازی‌هایی مثل Doom، Quake و Warcraft II اجازه می‌دادند چند کامپیوتر با کابل شبکه به هم وصل شوند. گیمرها کامپیوترهای سنگینشان را به خانه‌ی یکی از دوستان یا سالن‌های بزرگ می‌بردند و ساعت‌ها، گاهی چند روز، با هم بازی می‌کردند. همین مهمانی‌ها بعدها به تورنمنت‌های بزرگی تبدیل شدند که ریشه‌ی ورزش‌های الکترونیک امروز است.
در ایران این فرهنگ شکل دیگری پیدا کرد: گیم‌نت. اواخر دهه‌ی هفتاد و در تمام دهه‌ی هشتاد، تقریباً در هر محله یک گیم‌نت بود با ده تا سی کامپیوتر که همه به یک سوییچ وصل بودند. کانتر استرایک ۱.۶، جنگ‌های صلیبی، وارکرافت ۳ (به‌خصوص نقشه‌ی DotA)، کال آف دیوتی، فیفا و Need for Speed پادشاهان این سالن‌ها بودند. ساعتی چند صد تومان می‌دادیم و تیم‌های محله‌ها با هم مسابقه می‌دادند.
با گسترش اینترنت خانگی و ظهور بازی‌های آنلاین، گیم‌نت‌ها کم‌کم خلوت شدند. اما یک چیز جایگزین نشد: حس بازی کردن با دوستان خودتان در یک شبکه‌ی خصوصی، با تنظیمات خودتان و بدون غریبه‌ها. لن مجازی دقیقاً همین تکه‌ی گم‌شده را برمی‌گرداند؛ گیم‌نتی که دیوار ندارد و هر کس از خانه‌ی خودش واردش می‌شود.
نگاه فنی‌تر: لن مجازی زیر کاپوت
اگر کنجکاوید بدانید وقتی در ردکس لن وارد یک اتاق می‌شوید دقیقاً چه اتفاقی می‌افتد، این بخش برای شماست. اگر فقط می‌خواهید بازی کنید، می‌توانید از رویش رد شوید.
WireGuard؛ تونل سریع و امن
WireGuard یک پروتکل تونل مدرن است که از سال ۲۰۲۰ بخشی از هسته‌ی لینوکس شده و حالا در ویندوز، اندروید و iOS هم استفاده می‌شود. کدش در مقایسه با پروتکل‌های قدیمی مثل OpenVPN و IPsec خیلی کوچک‌تر است، از رمزنگاری‌های روز مثل ChaCha20 و Curve25519 استفاده می‌کند و سربار کمی دارد. این آخری برای بازی خیلی مهم است، چون تأخیری که تونل اضافه می‌کند تقریباً قابل اندازه‌گیری نیست.
هر کامپیوتر در ردکس لن یک کلید خصوصی دارد که فقط داخل سرویس ردکس لن روی همان کامپیوتر نگه داشته می‌شود و هیچ‌وقت به جایی فرستاده نمی‌شود. فقط کلید عمومی به سایت داده می‌شود تا رله بداند بسته‌های رسیده از کدام عضو است. حتی اگر کسی ترافیک شما را در مسیر ببیند، فقط داده‌ی رمزشده می‌بیند.
آدرس‌دهی اتاق‌ها
هر اتاق در ردکس لن یک زیرشبکه‌ی /24 جدا دارد، یعنی ۲۵۴ آدرس قابل استفاده. اتاق شماره‌ی ۷ مثلاً 10.100.7.0/24 را می‌گیرد. صاحب اتاق همیشه .1 است و بقیه به ترتیب. رله خودش آدرس 10.99.0.1 را دارد که خارج از همه‌ی اتاق‌هاست و فقط برای سنجیدن پینگ پاسخ می‌دهد. کارت شبکه‌ی مجازی روی کامپیوتر شما فقط مسیر همان اتاق را می‌شناسد؛ پس هیچ ترافیک دیگری، نه اینترنت و نه شبکه‌ی خانگی‌تان، وارد تونل نمی‌شود.
پیام‌های همگانی چطور جابه‌جا می‌شوند؟
در شبکه‌ی واقعی، وقتی بازی پیامی به آدرس همگانی (Broadcast) می‌فرستد، سوییچ آن را به همه‌ی دستگاه‌ها می‌رساند. در شبکه‌ی مجازی سوییچی وجود ندارد؛ پس ردکس لن این کار را در رله انجام می‌دهد. رله پیام همگانی یک عضو را می‌گیرد، یک نسخه از آن را برای تک‌تک اعضای دیگر همان اتاق می‌فرستد و پیام‌هایی را که ربطی به بازی ندارند، مثل کشف دستگاه‌های ویندوز، کنار می‌گذارد. برای جلوگیری از سوءاستفاده، تعداد این پیام‌ها برای هر عضو در هر ثانیه هم محدود است.
انواع NAT و چرا رله لازم است
مودم خانگی شما با تکنیکی به اسم NAT چند دستگاه داخلی را پشت یک آی‌پی پنهان می‌کند. NATها انواع مختلفی دارند: بعضی (Full Cone) اجازه می‌دهند هر کسی از بیرون به پورتی که شما باز کرده‌اید پیام بفرستد، و بعضی (Symmetric) فقط پاسخ همان مقصدی را قبول می‌کنند که خودتان با آن تماس گرفته‌اید. وقتی هر دو طرف پشت NAT متقارن یا CGNAT اپراتور باشند، اتصال مستقیم عملاً غیرممکن است. رله این مشکل را از ریشه حل می‌کند، چون هر دو طرف خودشان با رله تماس می‌گیرند و هیچ‌کس لازم نیست از بیرون پیامی دریافت کند.
واژه‌نامه‌ی لن مجازی
LAN: شبکه‌ی محلی؛ دستگاه‌هایی که در یک محل به هم وصل‌اند. لن مجازی (Virtual LAN): شبکه‌ی محلی‌ای که اعضایش از راه اینترنت به هم وصل شده‌اند. میزبان (Host): کسی که سرور بازی روی کامپیوترش اجرا می‌شود. در ردکس لن صاحب اتاق. رله (Relay): سرور واسطی که ترافیک اعضای اتاق را جابه‌جا می‌کند. پینگ (Ping): زمان رفت‌وبرگشت یک بسته بر حسب میلی‌ثانیه. هرچه کمتر، بهتر. جیتر (Jitter): میزان نوسان پینگ. جیتر بالا یعنی بازی گاهی روان است و گاهی لگ می‌زند. پکت لاست (Packet Loss): درصد بسته‌هایی که در مسیر گم می‌شوند و در بازی به شکل پرش و تیرهای ثبت‌نشده دیده می‌شوند. NAT و CGNAT: روش‌هایی که چند دستگاه را پشت یک آی‌پی عمومی پنهان می‌کنند. CGNAT سطح اپراتور است و آی‌پی عمومی اختصاصی را از شما می‌گیرد. پورت (Port): شماره‌ای که مشخص می‌کند بسته به کدام برنامه برسد؛ مثلاً 27015 برای سرورهای سورس و 25565 برای ماینکرفت. Broadcast: پیامی که به همه‌ی دستگاه‌های شبکه فرستاده می‌شود؛ بازی‌ها برای پیدا کردن سرور در فهرست LAN از آن استفاده می‌کنند. پورت‌فوروارد: تنظیمی در مودم که درخواست‌های بیرونی روی یک پورت را به کامپیوتر خاصی می‌فرستد. WireGuard: پروتکل تونل رمزنگاری‌شده‌ای که ردکس لن با آن کار می‌کند.
باز کردن دسترسی بازی در فایروال ویندوز (قدم‌به‌قدم)
از آنجا که فایروال ویندوز رایج‌ترین دلیل وصل نشدن دوستان به سرور میزبان است، این بخش را دقیق توضیح می‌دهیم. اگر سرور میزبان در فهرست LAN دیده نمی‌شود یا اتصال با آی‌پی Timeout می‌دهد، میزبان این مراحل را انجام دهد:
۱. کلید ویندوز را بزنید و عبارت Windows Defender Firewall را جستجو و باز کنید. ۲. از ستون سمت چپ گزینه‌ی Allow an app or feature through Windows Defender Firewall را بزنید. ۳. دکمه‌ی Change settings را بزنید (ممکن است اجازه‌ی مدیر بخواهد). ۴. در فهرست، بازی را پیدا کنید. اگر نیست، با Allow another app فایل اجرایی بازی را از پوشه‌ی نصبش اضافه کنید. ۵. تیک هر دو ستون Private و Public را برای بازی بزنید و OK کنید. ۶. بازی را ببندید، دوباره باز کنید و سرور را از نو بسازید.
سرویس ردکس لن خودش برای ترافیک بازی از داخل اتاق یک قانون فایروال جدا ثبت می‌کند. این قانون فقط آدرس‌های لن مجازی و فقط پورت‌های بازی را پوشش می‌دهد. با این حال بعضی بازی‌ها و آنتی‌ویروس‌ها قانون‌های سخت‌گیرانه‌تری دارند که مراحل بالا آن‌ها را برطرف می‌کند.
چک‌لیست قبل از شروع بازی
قبل از اینکه شب بازی با دوستانتان شروع شود، این چک‌لیست چند دقیقه‌ای جلوی بیشتر دردسرها را می‌گیرد:
☐ همه لانچر ردکس گیم پلیر را به آخرین نسخه آپدیت کرده‌اند. ☐ همه نسخه‌ی یکسان از بازی دارند (پچ، مود، مپ و ریسورس‌پک). ☐ میزبان کسی است که اینترنت پایدارتر، کابل شبکه و سیستم قوی‌تری دارد. ☐ میزبان اتاق را فعال کرده و کد اتاق را در گروه فرستاده است. ☐ همه در پنجره‌ی اتاق کنار اسم همدیگر نقطه‌ی سبز می‌بینند. ☐ دانلودها، آپدیت‌های ویندوز و استیم و پخش ویدیو روی سیستم‌ها متوقف شده‌اند. ☐ اگر بازی فهرست LAN دارد و سرور دیده نمی‌شود، آی‌پی میزبان (پایان‌یافته به .1) آماده‌ی وارد کردن است. ☐ گزینه‌ی «رفتن به Tray» روشن است تا بسته شدن تصادفی پنجره کسی را از اتاق بیرون نیندازد.
اشتباهات رایج تازه‌کارها
وارد کردن آی‌پی اینترنت به‌جای آی‌پی ردکس لن: آی‌پی که باید به دوستانتان بدهید، آدرس ردکس لن شماست (10.100.x.1)، نه آی‌پی اینترنتی که سایت‌های «IP من چیست» نشان می‌دهند. لانچر آدرس درست را خودش نشان می‌دهد. ساختن سرور قبل از ورود به اتاق: بعضی بازی‌ها هنگام ساخت سرور فقط کارت‌های شبکه‌ای را می‌بینند که در آن لحظه وجود دارند. اول وارد اتاق شوید، بعد سرور بازی را بسازید. تغییر نسخه وسط کار: اگر استیم وسط شب بازی برای یکی از اعضا آپدیت دانلود کند، او دیگر نمی‌تواند وصل شود. آپدیت خودکار بازی‌ها را در زمان بازی متوقف کنید. استفاده هم‌زمان از چند لن مجازی: اجرای هم‌زمان چند نرم‌افزار لن مجازی ممکن است بازی را در انتخاب کارت شبکه گیج کند. هنگام بازی با ردکس لن، بقیه را خاموش کنید.
لن مجازی برای چه کسانی مناسب است؟
گروه‌های دوستی: رایج‌ترین کاربرد لن مجازی همین است: چند رفیق که دیگر در یک محله زندگی نمی‌کنند ولی می‌خواهند مثل قدیم با هم بازی کنند. یک اتاق خصوصی با کد ثابت، کافی است تا هر شب بدون هماهنگی فنی دور هم جمع شوند.
کلن‌ها و تیم‌های گیمینگ: تیم‌هایی که برای تورنمنت‌ها تمرین می‌کنند، به سروری نیاز دارند که تنظیماتش دست خودشان باشد. لن مجازی برای جلسات تمرین کوتاه، تست استراتژی و بازی‌های داخلی تیم ابزاری سریع و رایگان است.
استریمرها و تولیدکنندگان محتوا: استریمری که می‌خواهد با بینندگانش بازی کند، می‌تواند اتاق عمومی بسازد یا کد اتاق را در چت استریم بگذارد. بینندگان بدون تنظیم خاصی وارد سرور او می‌شوند.
گیم‌نت‌ها و مدرسه‌های گیمینگ: گیم‌نتی که می‌خواهد مسابقه‌ای بین شعبه‌هایش برگزار کند یا مربی‌ای که شاگردانش در شهرهای مختلف‌اند، با لن مجازی همه را در یک شبکه جمع می‌کند.
دوستداران بازی‌های قدیمی: بسیاری از بازی‌های محبوب دهه‌های قبل سرور آنلاین رسمی ندارند یا سرورهایشان خاموش شده است. لن مجازی تنها راه بازی چندنفره‌ی این بازی‌ها از راه دور است.
آینده‌ی ردکس لن
ردکس لن به‌طور مداوم به‌روز می‌شود. فهرست بازی‌ها بر اساس درخواست کاربران بزرگ‌تر می‌شود و برای بازی‌هایی که امکانش را دارند، تنظیمات اختصاصی و سرور خودکار اضافه می‌شود؛ همان‌طور که امروز برای CS2 و بازی‌های سورس وجود دارد. لانچر هم به‌روزرسانی‌هایش را به‌صورت تکه‌ای دریافت می‌کند؛ یعنی هر بار فقط بخش‌های تغییرکرده دانلود می‌شوند و همیشه آخرین امکانات را دارید، بدون اینکه هر بار کل برنامه را دوباره دانلود کنید.
اگر بازی‌ای در فهرست نیست که دوست دارید با دوستانتان بازی کنید، یا ایده‌ای برای بهتر شدن ردکس لن دارید، از بخش پشتیبانی لانچر یا سایت با ما در میان بگذارید. بسیاری از امکانات فعلی ردکس لن، از فهرست سرورهای عمومی تا پروفایل استیم اعضای اتاق، از پیشنهاد همین کاربران آمده‌اند.